Kompleksowa i długofalowa opieka zdrowotna, leżąca u podstaw systemu OSOZ, łączy obszar medycyny naprawczej i obszar medycyny zapobiegawczej, w jedną wielowarstwową strukturę opieki zdrowotnej. Jądrem systemu wielopoziomowej opieki zdrowotnej jest pacjent i jego rodzina. Na obecnym etapie rozwoju system OSOZ wyróżnia dziewięć poziomów opieki zdrowotnej.

Oto one:

1. Poziom 1 – odporność naturalna,
2. Poziom 2 – zdrowie w rodzinie, zdrowie psychiczne, nałogi,
3. Poziom 3 – samoleczenie naprawcze,
4. Poziom 4 – medycyna naprawcza,
5. Poziom 5 – samoleczenie zapobiegawcze,
6. Poziom 6 – promocja zdrowia,
7. Poziom 7 – profilaktyka,
8. Poziom 8 – kompensacja zakłóceń,
9. Poziom 9 – wczesne ostrzeganie.

Metody opieki zdrowotnej zawarte na poziomach 1–4 są typowe dla medycyny naprawczej i obejmują zagadnienia dotyczące naprawy zdrowia i realizują zasadę „leczenia w pacjencie”.

Metody opieki zdrowotnej zawarte na poziomach 5–9 są typowe dla medycyny zapobiegawczej i obejmują zagadnienia dotyczące zabezpieczenia zdrowia i realizują zasadę leczenia "przed pacjentem". Poszczególne poziomy ochrony zdrowia występujące w systemie OSOZ, zostały tak
dobrane, aby:

– dążyć na każdym poziomie opieki zdrowotnej, do jak największego eliminowania zjawisk chorobowych,
– maksymalnie osłabić działanie tych zjawisk chorobowych, których nie udało się skutecznie wyeliminować,
– większość problemów zdrowotnych rozwiązywać w warstwach jak najdalszych od pacjenta,
– minimalizować konieczność stosowania drogich i ostatecznych metod „leczenia w pacjencie”, na rzecz nowoczesnych i bardziej efektywnych metod „leczenia przed pacjentem”,
– maksymalizować stan zdrowia pacjenta,
– minimalizować nieuzasadnione koszty opieki zdrowotnej.


Zygmunt Kozioł, 

Miesięcznik OSOZ 1/2007

Redakcja merytoryczna i językowa: Witold Gałązka

osoz.pl